28.04.2026 Скопје
Белодробниот едем (Eedema pulmonis) е итна, опасна состојба во кардиологијата и пулмонологијата која го загрозува животот на пациентот и бара итна интервенција. Се карактеризира со акумулација на течност во алвеолите (мали меурчиња слични на кеси на крајот од дишните патишта во белите дробови) кои нормално содржат само воздух. Акумулацијата на течност во алвеолите се јавува поради зголемен притисок во капиларите на белите дробови или нарушена пропустливост на таканаречената алвеоларно-капиларна мембрана на белите дробови, со последователно отежнато дишење.
Како што истакнува д-р Љиљана Тимотојевиќ, директорка на Градскиот институт за белодробни заболувања и туберкулоза во Белград, во зависност од причината, белодробниот едем може да биде кардиоген (кардиоген) и некардиоген (алвеоларен). Акумулацијата на течности се јавува од многу причини, но може да се објасни како последица на нарушување на нормалниот опсег на движење и изедначување на притисокот на течноста во белите дробови.
„Најчеста причина за белодробен едем е срцевата болест. Причините што доведуваат до развој на овој вид белодробен едем се срцева слабост (недоволна сила на срцевиот мускул), тешки нарушувања на ритамот и срцеви состојби кај кои има зголемување на хидростатскиот притисок во белодробните капилари, а потоа велиме дека пациентот има кардиоген белодробен едем. Сепак, едемот може да биде предизвикан и од пневмонија (бактериска и вирусна), грип, траума на градниот кош, аспирација на туѓа содржина во белите дробови, злоупотреба на дроги и недозволени супстанции и вдишување на токсични гасови“, нагласи д-р Тимотиевиќ.
Симптомите на овој проблем се карактеристични и го олеснуваат дијагностицирањето. Тие вклучуваат кашлање, искашлување на пенаст или крвав спутум, отежнато дишење, освен кога пациентот седи исправено и чувство на задушување при лежење, отежнато дишење, замор, синило на кожата (цијаноза), забрзано и неправилно чукање на срцето и обилно потење.
„Што се однесува до дијагностичките процедури, покрај темелната анамнеза и објективните наоди, треба да се направат уште неколку тестови што можат да потврдат дека станува збор за белодробен едем. Тие вклучуваат мерење на сатурација на кислород во крвта, одредување на гасови во артериската крв, рендгенски снимки на белите дробови и срцето, компјутеризирана томографија (КТ) скенер, електрокардиограм и ехокардиографија, како и лабораториски тестови. Ова го користиме за да поставиме навремена дијагноза и да започнеме со третман“, објасни нашиот соговорник.
Акутниот белодробен едем бара итна и непосредна медицинска помош за да се спречи смрт. Целта на третманот, вели д-р Тимотијевиќ, е да се намали количината на течност во алвеолите, да се подобри размената на гасови на ниво на алвеоларно-капиларната мембрана и да се подобри срцевата функција.
„Употребата на кислород најчесто е првиот чекор во третманот на белодробен едем. Терапијата со лекови се одредува и врз основа на причината и сериозноста на симптомите. Кога станува збор за спречување на белодробен едем, таа вклучува редовна физичка активност, откажување од пушење, регулирање на физичката тежина, како и здрави животни навики, заедно со редовно внесување на пропишана кардиолошка и пулмонална терапија“, нагласи д-р Тимотијевиќ.
Подготвено од А.Ѓ.
About Author
