07.05.2026 Скопје
За време на дебатата во Народното собрание, Ана Брнабиќ му се обрати на лидерот на партијата „Ново лице на Србија“, Милош Парандиловиќ, привлекувајќи го неговото внимание на фактот дека тие не се „пер ту“, велејќи: „Само затоа што ти и јас сме геј не значи дека можеме да бидеме на тебе. Сексуалната ориентација е едно, дали сме пријатели е друго. Тие две работи не се подразбираат едно со друго, како што можете да видите. Затоа, да се држиме до тебе“.
Видеото стана вирално и предизвика лавина од несоодветни коментари на неговиот профил на социјалните мрежи. Но, интересно е што српските ЛГБТ активисти почувствуваа потреба да се разбудат од својот зимски сон, кој траеше неприродно долго, и да проговорат за ова, како што велат, „насилно каминување“.
Според тоа, Лабрис вели дека „секое излегување од лице на кое тоа лице не се согласило е чин на насилство и е целосно во согласност со сегашните владејачки структури“. Таа исто така додава дека со тоа, Ана Брнабиќ го потврдила своето одвојување од сопствениот идентитет и од самата ЛГБТИК заедница.
Интересно е да се набљудува лицемерието на српските ЛГБТ активисти додека ја етикетираат Ана Брнабиќ како отцепена и предавничка на заедницата, што, се разбира, не е чин на насилство и нема никаква заедничка основа со националистичката практика на етикетирање на поединци како предавници на српството, што овие активисти на невладини организации многу гласно го презираат, со што само докажуваат дека оваа практика е проблематична само ако не ја спроведуваат.
Ана Брнабиќ поминува низ оваа кампања на дехуманизација и прогласување за предавник на заедницата уште од првиот ден од нејзината политичка кариера, само затоа што била блиска до СНС, а подоцна и членка. На почетокот, таа беше почесен гостин на Парадата на гордоста, ја експлоатираа за да го подигнат профилот на настанот, бидејќи малку земји имаа лезбејска премиерка или премиерка што воопшто дојде на Парадата на гордоста. Но, штом го достигнаа максимумот од оваа експлоатација, го покажаа своето неблагодарно лице и ја нарекоа беда.
Беше во 2022 година во Младинскиот центар во Белград, на отворањето на Европрајд, кога беше пречекана со исвиркувања и навреди. Дали го заслужи тоа? Не! Таа беше единствената причина зошто Европрајд воопшто се одржа, некако. И од тој ден, активистите повторуваат како папагали дека Ана Брнабиќ не направила ништо за ЛГБТ заедницата и дека не е добредојдена на Парадата на гордоста во Белград.
Но, да се запрашаме што може Ана Брнабиќ да направи за ЛГБТ заедницата во едно демократско општество, каде што одлуката за закон зависи од членовите на Владата и пратениците. Многу малку, бидејќи не сме диктатура или автократија за Ана Брнабиќ, тогаш на позицијата премиер, сама да одлучи кој закон ќе биде донесен. Некои би рекле дека тоа зависи исклучиво од Александар Вучиќ. Одлично, тогаш контактирајте го, оставете ја Ана на мира.
Да се потсетиме и на ситуацијата „Ана е тука“, кога во 2016 година, претседателката на Собранието Маја Гојковиќ го исклучи микрофонот на пратеникот Александар Мартиновиќ поради омаловажување на хомосексуалците, додека тогашната министерка, Ана Брнабиќ, беше присутна во салата. Секако, ЛГБТ активистите не покажаа никаква солидарност со неа, ниту ѝ понудија поддршка, туку цинично ја исмеваа и носеа транспарент „Ана е тука“ на Прајдот. Па, треба да се напомене дека во 2017 година, Геј Стрејт Алијансата ѝ ја додели наградата „Виножито“ за нејзиниот придонес во борбата против хомофобијата и трансфобијата и заштитата и унапредувањето на човековите права на ЛГБТ+ луѓето во Србија, но најверојатно сега би ѝ ја одзеле, со оглед на нивната моментална природа на кршење блокади.
ЛГБТ активистите сè уште го проблематизираат фактот дека тогашниот премиер Александар Вучиќ јавно ја откри Ана Брнабиќ кога ги претставуваше членовите на неговата влада и, како што велат, „ѝ дал дозвола да биде тоа што е“, што само ја покажува нивната бескрупулозност, иако секој нормален човек би го сметал ова за чин на одбрана од потенцијален прогон од таблоидите, застанувајќи на нејзина страна и пружајќи ѝ поддршка и заштита.
Екстремното лево крило на ЛГБТ активизмот, таканаречениот Квир Белград, оди чекор понатаму кога станува збор за наводниот „излет“ на Парандиловиќ и вели дека „режимот постојано ги дискредитира своите противници врз основа на сексуална ориентација“. Се чини дека овие квир членови на собранието се слепи и не ги забележуваат налепниците „VĆ PDR“ низ градот; дури има и маички со тој натпис на нив. А можеби и станале глуви кога нивните колеги членови на собранието почнуваат да викаат „Вучиќ, п…“. А можеби дури и не ги виделе транспарентите со прецртаното виножитово знаме и натписот „Србија не е земја п…“. Можеби ова им се случило од страв затоа што не се осмелуваат ниту да помислат да донесат виножитово знаме на собирите за блокада, затоа што студентите од Нови Пазар би можеле да им се налутат. Нема ни да ги спомнувам хомофобичните коментари што ги добивам на социјалните медиуми од фини и прогресивни блокатори во овој момент.
Манипулациите на ЛГБТ активистите одат дотаму што велат дека на Ана Брнабиќ ѝ е дадено „право да има единствено признато истополово семејство во Србија“. Тие знаат дека ова не е вистина и дека е невозможно во нашиот правен систем, но им одговара да ја репродуцираат и шират оваа лага, бидејќи положбата на ЛГБТ популацијата во Србија не им е важна – она што им е важно е политичката пресметка со СНС, а со тоа и со Ана Брнабиќ. На сите им е јасно дека Ана Брнабиќ би била обожавана од ЛГБТ активистите само да не беше „студентка“. Да беше, далеку од тоа, функционер на ЗЛФ или ПСЖ, таа ќе беше икона на ЛГБТ заедницата, патувајќи низ светот и зборувајќи на конференции за важноста на претставувањето на ЛГБТ луѓето во политиката, држејќи предавања на универзитети, но бидејќи не го стори тоа, сè уште чекаме некој аут ЛГБТ политичар да излезе од тој блок на опозициската блокада.
Дозволете ми понатаму да шпекулирам и да кажам дека истите овие ЛГБТ активисти би уживале во промената на ситуацијата и во тоа што некој прогресивен човек би бил „аутиран“ од блокадите; доколку можеа да најдат хомофобични изјави од неговото минато, директно би се вклучиле во аутирањето. Дозволете ми само да ве потсетам дека кандидатот за комесар за заштита на еднаквоста беше понижен и омаловажен врз основа на неговата сексуална ориентација, а дека ЛГБТ активистите молчеа како да се удавени и решија да не соработуваат со него.
Жал ми е што си ЛГБТ, а не активист на некое движење кое е непријателски настроено кон мене, бидејќи е тажно да се види таа токсична страст, бескрупулозност и непринципиелност. Секако сум со тебе настрана, бидејќи фактот што имаме иста сексуална ориентација не значи дека сме пријатели, далеку од тоа. А што се однесува до Парандиловиќ, со него можам многу малку и на ти.
Подготвено од А.Ѓ.
About Author
